Mijn verhaal begint in een warm thuis met liefdevolle ouders die mij een veilige en positieve basis gaven. Zo kon ik de gevoelige, behulpzame en creatieve jongen zijn die ik was. Ik speelde theater en was veel buiten in de tuin bezig. Vol bewondering voor de natuur.

Op mijn 10e levensjaar deelde ik buiten flyers uit voor een voorstelling waar ik in speelde. Diezelfde dag stond er in graffiti 'HOMO' op de deur van mijn ouders. Ik werd al gepest omdat ik 'te zacht' zou zijn, maar dit veranderde iets in me. Ik dacht: als ik leef vanuit mijn gevoel, dan ben ik raar, dan hoor ik er niet bij, dan ben ik niet goed genoeg. 

Ik stopte met theaterles, ik stopte met lief zijn, ik luisterde harde muziek en werd een boze jongen die andere boze jongens ging kopiëren om niet raar te zijn.
Ik kreeg een gigantische bewijsdrang, want ik moest ergens mijn waardering vandaan halen.
Na jaren van verschillende studiekeuzes en een moeilijke tijd op school (paniekaanvallen, schorsingen, ongelukkig zijn en noem het maar op)  besloot ik toch maar eens auditie te doen bij een theateropleiding. Ik werd aangenomen en was dolgelukkig: hier waren 'mijn' mensen!

Ik vergat alleen dat ik mijn bewijsdrang en alle oude systemen (mijn verhaal) nog met me meenam. Ik rende harder dan ik kon en belandde, jawel.. in een burn-out.

Noodgedwongen (gelukkig, ik ben die tijd erg dankbaar) keek ik naar het systeem dat ik voor mezelf gecreëerd had en welk verhaal dit systeem in stand hield. Het was een proces vol donkere dagen, maar door het proces heen gingen er steeds meer lichtjes branden, tot uiteindelijk het lichtje in mij weer ging branden en een mooi vuur werd. Ik kwam weer thuis bij mezelf.

Het goud achter mijn obstakels inspireerde mij om deze reis met andere te maken. Inmiddels noem ik de obstakels 'ruis'. Ruis is dat wat om jouw kern heen ligt en het leven moeilijker maakt dan nodig. Ik geloof dat het leven niet alleen simpel is als we bij onze kern blijven (zowel zakelijk als privé) maar vooral ook leuker en waardevoller.